Myślę, że dla kogoś, kto ostatnio czytał choć trochę moich tweetów, to oczywiste, że pierwszy post poświęcę Piotrkowi Madejowi szerzej znanemu jako Patrick The Pan, czyli człowiekowi, którego zauważyłam już ponad rok temu, jednak na skutek mojej ignorancji zapomniałam o nim i dopiero niedawno odkryłam go na nowo. Przypomniał mi o nim nie kto inny jak Dawid Podsiadło, który udostępnił jeden z utworów, w którego tworzeniu brał udział. Dawid, to człowiek, którego pracę traktuję jako prawdziwą sztukę, więc nie musiałam się długo zastanawiać nad przesłuchaniem 'Niedopowieści'. Najpierw zwróciłam uwagę na bardzo ciekawy sposób kolaboracji, czyli brak tego najczęstszego podziału //ja wezmę pierwszą zwrotkę, ty bierz drugą, a refren na zmianę//. Głosy Piotrka i Dawida zgrały się ze sobą idealnie i słuchając tego pierwszy raz byłam naprawdę oniemiała. Słuchając tego kolejny raz, skupiłam się na muzyce i moje serce zabiło mocniej. Nie mogłam tego tak zostawić, więc postanowiłam poszukać innej twórczości Piotrka. Przesłuchałam jego pierwszy album - 'Something of an End' i zaiskrzyło. Byłam oniemiała, nie dość, że ten album przekazał mi cały bukiet przeróżnych, często skrajnych emocji, to w dodatku całkowicie przywrócił mi wiarę w dobrą, polską muzykę. Już po kilku przesłuchaniach uzależniłam się od jego przyjemnego wokalu, który, jak to się rzadko zdarza, nie jest przekoloryzowany w ani jednej sekundzie którejkolwiek piosenki. Do tego dochodzi muzyka, która nawet po setnym przesłuchaniu budzi we mnie te same emocje, co przy pierwszym. Jego muzyka opowiada historie, które nie są denne i naciągane, a żeby się o tym przekonać wystarczy przesłuchać chociażby jego singiel 'Bubbles', czyli utwór opowiadający tragiczną historię psa, którego właściciel utopił albo 'The Moon and The Crane', której tekst jest naprawdę dosłowny.
Jako, że zagłębiłam się w jego twórczość jeszcze przed premierą jego drugiego albumu, czyli '...niczym jak liśćmi', nie ominęło mnie oczekiwanie. Zdecydowanie dużo myślałam o tej płycie. Bałam się, że będę mogła poczuć się zawiedziona, w końcu wielu artystów ulega syndromowi drugiej płyty, jednak jego na szczęście to nie spotkało. Drugi album okazał się być tak samo dobry, jak pierwszy, chociaż jednocześnie zupełnie inny. Pojawiło się tutaj wiele więcej utworów w naszym rodzimym języku i o dziwo, wcale nie ujmuje to im poziomu. Polskie teksty Piotrka są dalej tak samo intrygujące i liryczne, jak te w języku angielskim, za co należy mu się ogromny szacunek, ponieważ nasz język wcale nie jest plastyczny i melodyjny. Może to wina muzyków, którzy nie potrafią go w pełni wykorzystać, sama nie wiem... w końcu artyści tacy jak Piotrek z jego piękną i prawdziwą piosenką 'Pikselove' pokazują, że można używać naszego języka w piękny sposób. 'Pikselove' było drugim utworem z tej płyty, który przesłuchałam, ze względu na tytuł który mnie zaciekawił. Od razu poczułam klimat tej piosenki, w końcu większość mojego życia odbywa się w Internecie. Piotrek w niesamowicie trafny sposób pokazał, jak bardzo Internet nas zjada. Jak wiele tracimy nie szukając innych rozwiązań, a zamiast tego spędzając cały dzień w siedząc przy laptopie czy komputerze. Faktycznie schniemy, mimo, że większość nas nie zwraca na to uwagi.
Kolejnym krokiem w moim poznawaniu jego twórczości było przesłuchanie '...niczym jak liśćmi' w całości. Intro, czyli 'Zdejmij. Wyłącz. Zobacz.' już przy pierwszych dźwiękach spowodowało, że zatrzymałam się na środku chodnika, wśród spieszących się gdzieś ludzi wokół mnie i całkowicie utonęłam w dźwiękach. Kolejny raz poczułam to coś przelewające się z jego muzyki wprost do moich żył. Poczułam wręcz wstyd, że zastanawiałam się nad tym, czy podoła. Do tej pory go czuję. Później przyszły utwory takie jak '#idiots', czy 'Lewiwa' i byłam już pewna, że w moim życiu pojawił się kolejny prawdziwy artysta, który nie zawiedzie mnie swoją pracą. Teraz pozostaje mi tylko czekać na jakiś koncert niedaleko miejscowości w jakiej mieszkam, abym mogła usłyszeć tę piękną i ważną dla mnie muzykę na żywo, a następnie powiedzieć Piotrkowi, że zrobił kawał dobrej roboty.
Mam nadzieję, że nie usnęliście, a wręcz przeciwnie, dotrwaliście do końca. Jeśli tak, to ogromne dzięki i dajcie znać w komentarzach, czy Wam też podoba się jego muzyka, albo chociaż to jak piszę... idk, po prostu dajcie znać ♥
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz